«Ένας πολίτης που θέλει να πιστεύει ότι δεν πάσχει από κοινωνική μυωπία και αδιαφορία»

Μέρες σκεφτόμουν πως να ξεκινήσω αυτο το σύντομο σημείωμα που απευθύνεται σε εσας. Ουτε καν πως να σας προσφωνήσω δεν ξέρω. Το φιλοι μου φαινεται κοινό και ισως να μην το αξίζω κι ολας. Το συνάδελφοι, μου κανει κάπως! Εν πασει περιπτωσει, το σίγουρο ειναι οτι είμαι ενθουσιασμένος που διαβάζει αυτό το σημείωμα, εκ μερους μου, κάποιος που με ξέρει και τον ξέρω καλά.

Πάντως είσαστε πολύ θαρραλλέοι για να με αφήνετε να σας μιλάω έστω και με αυτον τον τρόπο.

Αρχικα, θα ηθελα να ζητήσω συγνώμη απο όλους σας για την απουσια μου και την με αυτον τον τροπο επικοινωνία μας, αλλα καλλιτεχνικοί αυτή την φορά λόγοι με αναγκάζουν να το πράξω. Η ερασιτεχνική θεατρική ομάδα που εχουμε δημιουργήσει ανεβάζει αυτες τις ημέρες το θεατρικο έργο του νταριο φο «κλέψε λιγότερο»  κι ετσι ειναι αδύνατον ναβρεθώ εκεί μαζί σας. Πως λέμε «είσαι θέατρο», ενα τέτοιο πράγμα.

Δεύτερον, θα ήθελα να σας ευχηθώ να πανε ολα καλά, σε ότι κι αν κανετε τόσο ως ατομα, οσο και ως σύνολο.

Παμε παρακάτω.

Συνήθως μου ζητάνε να καμουφλάρω κάπως το θέμα για το οποίο θέλω να μιλήσω. Αλλα δεν θα το κανω γιατί κατι θα συμβεί ανάμεσα μας, αν μιλήσω σε εσας και όχι προς εσας.

Ακόμα και σε αυτές τις μαζικές συγκεντρώσεις καταλαβαίνω οτι υπάρχουν ανάμεσα στο ακροατήριο καποια πρόσωπα που ξεχωρίζουν, καποια σώματα που δονουνται. Σε αγγίζουν και τα αγγίζεις. Κάποια στιγμή οταν χρειάζεσαι υποστήριξη εστιάζεσαι σε αυτά και δέχεσαι ενα χαμόγελο που λεει: «συνέχισε φιλε τα πας περιφημα». Μετα μπορείς να κάνεις τα πάντα. Το ξέρω αυτό γιατι το έζησα στο κρυο αμφιθέατρο και στις διάφορες αφιλόξενες αίθουσες της σχολής μας.

Σήμερα στη χώρα μας συνεχίζονται τα γυρίσματα μιας μοναδικής υπερπαραγωγής με 300 σκηνοθέτες με την πλήρη υποστήριξη των ευρωπαϊκών χωρών και την αμέριστη βοήθεια των φίλων Αμερικανων. Σε ανάλογη εποχή ο κατακαημένος και ανασκολοπισμένος Αθ.Διάκος θα αναφωνούσε «για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει τώρα που ανθίζουνε τα σπρεντς και βγαζει η φεντ (FED) δολάρι».

Ζούμε σήμερα στον καιρό του ανθρώπου της αποχής που ειναι ο άνθρωπος-έμπορος, ο άνθρωπος-μάζα, ο άνθρωπος καταναλωτικό αντικείμενο, ο άνθρωπος των υλικών αγαθών και ανέσεων, προηγμένων σε τελικό στόχο και προοπτική. Το παρελθόν του ειναι βουβό. Το μέλλον δεν τον απασχολεί. Το παρόν του είναι το βασίλειο του κανένα, των εμπορικών κέντρων που του χαρίζουν την ψευδαίσθηση της εντατικότητας και της γεμάτης ζωής. Είναι ο άνθρωπος του big brother, του Χ factor. Ο άνθρωπος του «αγρότης μόνος ψάχνει», αλλά αυτός δεν ψάχνεται. Οι αξίες έχουν μικρύνει. Η γη εχει στενέψει και πάνω της χοροπηδάει ο άνθρωπος της αποχής που τα μικραίνει όλα. Η ράτσα του ειναι άφθαρτη, όπως του ψύλλου. Ο άνθρωπος αυτός ειρωνεύεται τα πράγματα που ξεφεύγουν απο την ευφυϊα του και τις φιλοδοξίες του, οι οποίες ειναι καθαρά και ουσιαστικά υπολογιστικές.

Ο άνθρωπος αυτός κλείνει το μάτι ήσυχος ασυνείδητος και ευτυχής. Έχει απαλλαξει τον εαυτον του απο την αναγκη να σκεφτει, να τολμησει. Σιχαμερη εικονα μιας ηλιθιας χαμερπειας. Ειναι ο νανος που τεντωνεται να φθασει σε υψος, ωστε να φανει γιγαντας.

Ο άνθρωπος που δεν μετρά την αξία της πολιτικής με την έντασή της, αλλά με το τι θα κερδίσει απο αυτην.

Δεν αναρωτιέται τι θα δώσει αλλά τι μπορεί να πάρει. Ξέρει την τιμή των πάντων και την αξία του τίποτα.

Ζει σε εναν κόσμο χωρίς εντάσεις εκτός ιστορίας. Είναι η μετριότητα του μοντερλαν, ο παλιάνθρωπος του σαρτρ, ο άχρηστος του θουκιδιδη, ο φαύλος του Αριστοτέλη, ο ανθρωπος πυγμαίος. Ο άνθρωπος του «τα θέλω όλα» της μνησικακίας, του παιχνιδιού των κομμάτων, της μικροπολιτικής, των συμβιβασμών, της περιορισμένης δυνατότητας, του τίποτα, ο απολιτικός, ηθικά και πνευματικά ανάπηρος. Εχει μεταμορφωθει σε σκουλήκι, που οταν το πατάνε ζαρώνει και μετα παραπονιέται πως το ποδοπατούν.

Εμείς λοιπόν οι «εξαγριωμένοι» πολίτες, που υπερθεματίζουμε σε κριτική, βρίσιμο ακόμη και χλευασμό πρέπει να αλλάξουμε συνείδηση. Η αλλαγή αυτή προϋποθέτει συμμετοχή σε μαζικές δράσεις. Ο αδιάφορος πολίτης του καναπέ, δεν αλλάζει τους συσχετισμούς, ουτε τις συνειδήσεις.

Η φραστική διαφοροποίησή του ειναι άσφαιρη και γι’αυτο προσωρινή.

Μετά από τις λίγες κουβέντες που είχαμε μεταξύ μας κάποιοι «παλιοί γνώριμοι» αποφασίσαμε οτι δεν πρέπει να παει χαμένη και δεν μπορεί να αφεθεί στην τύχη της η όποια ελπίδα υπάρχει. Πρέπει γρήγορα οι ζωντανές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας να συσπειρωθούν, για να εκφράσουν την αντιθεσή τους στην περαιτέρω καρκινοβασία της χώρας.

Τώρα πρέπει οι άφθαρτοι άνθρωποι που αποστασιοποιήθηκαν απο την λειτουργία του καθεστώτος πολιτικού συστήματος να αναλάβουν πρωτοβουλίες.

Αυτο νομίζω οτι είναι πια το καθήκον όποιου μπορει να συνεισφέρει. Ας πιάσουμε δουλειά επ’αυτου….

…Με χαρά που επικοινώνησα έστω και με αυτόν τον τρόπο μαζι σας, ένας πολίτης που θέλει να πιστεύει οτι δεν πάσχει από κοινωνική μυωπία και αδιαφορία.

Γιάννης Σόμπολος

Το παραπάνω αποτελεί απόσπασμα από μια επιστολή του Γιάννη Σόμπολου, πρώην φοιτητή της σχολής και μέλος της ΕΑΚΟ, προς τους φοιτητές της σχολής και τα μέλη της ΕΑΚΟ, που διαβάστηκε στο πρόσφατο XYMA LIVE.  Πλέον είναι ένας απλός επαγγελματίας, με αρκετές όμως ανησυχίες…!

Advertisements

~ από eakodent στο Νοέμβριος 21, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: