Ανασκόπηση της γενικής συνέλευσης, η προοπτική της κατάληψης και προτάσεις για δράση!

Τρεις μέρες πέρασαν από τη γενική συνέλευση και όμως είναι ακόμα έντονος τόσο ο προβληματισμός (σχετικά με το αν άξιζε το τρέξιμο, τις ανακοινώσεις, τη συλλογή υπογραφών), αλλά κυρίως η αγωνία για το τι θα ακολουθήσει τους επόμενους μήνες στη σχολή. Το αποτέλεσμα αναμενόμενο, παρά την αισιοδοξία που ένιωθα όταν εακο-εαακ-αρεν αποφασίσαμε από κοινού να ‘’κατεβάσουμε’’ ενιαία τα πλαίσια μας, μιας και οι απόψεις μας συμφωνούσαν σε πολλά σημαντικά ζητήματα. Η προσέλευση του κόσμου μικρή (110 άτομα μόνο, δεδομένης και της βαρύτητας των θεμάτων που συζητήθηκαν), καινούργια πρόσωπα λίγα (κατά την προσωπική μου εκτίμηση), η διαδικασία αρκετά κουραστική και μεγάλη σε διάρκεια (4 ώρες περίπου).

Ενημερωτικά, η δαπ απέσπασε 60 ψήφους, το κοινό πλαίσιο εακο-αρεν-εαακ 32, 12 η πασπ, 2 η πκς και 4 ήταν τα λευκά. Μικρή σημασία όμως έχουν αυτά, διότι η ‘’επιτυχία’’ της συνέλευσης δεν έγκειται στο αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. ‘’Πετυχημένη’’ συνέλευση είναι αυτή που κάνει τον κόσμο να νιώθει ότι άξιζε να την παρακολουθήσει, που τον πείθει να έρθει πάλι στην επόμενη, που καλλιεργεί την αμφισβήτηση, εγείρει τον προβληματισμό και αποτελεί το έναυσμα για συζήτηση στην παρέα, στο σπίτι, στο A’ υπόγειο.

Στη δική μας συνέλευση, αυτό που μετράει είναι αν οι συμφοιτητές μας που είχαν τη διάθεση να παρακολουθήσουν τη διαδικασία (και που κατά τη γνώμη μου ήταν πολλοί) κατάφεραν να ενημερωθούν, να καταλάβουν τι προβλέπει σε γενικές γραμμές το περίφημο ‘’κείμενο διαβούλευσης για την έναρξη του διαλόγου στο χώρο της Παιδείας’’ και να βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Και αν πέραν των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε καθημερινά στη σχολή, ενδιαφέρθηκαν λίγο παραπάνω για όσα συμβαίνουν και εκτός της Οδοντιατρικής.

Τον Ιανουάριο αναμένεται να κατατεθεί προς ψήφιση στη Βουλή, νόμος βασισμένος στο εν λόγω κείμενο για τις αλλαγές που πρόκειται να γίνουν στην Εκπαίδευση. Αυτές ξεκινούν απ’ το Λύκειο με νέο τρόπο εισαγωγής στην 3οβάθμια εκπαίδευση και καταλήγουν στο Πανεπιστήμιο. Το ερώτημα λοιπόν στο οποίο προσπαθώ εδώ και ώρα να καταλήξω είναι το εξής: ‘’Νοιαζόμαστε πραγματικά για τις αλλαγές αυτές και αν ναι, θέλουμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό; Είμαστε διατεθειμένοι να προχωρήσουμε από κοινού οι ενδιαφερόμενοι σε κάποιου είδους δράση, π.χ. να αποφασίσουμε να κατεβούμε σε μία πορεία με τους φοιτητές των υπόλοιπων σχολών ή να οργανώσουμε στη σχολή κάποια εκδήλωση, κάποια ομιλία ίσως με σκοπό την ενημέρωση των συμφοιτητών μας; Να ξαναμπούμε στη συνέλευση και να πάρουμε μία συλλογική απόφαση; Και σε περίπτωση που την περίοδο εκείνη γίνονται μεγάλες κινητοποιήσεις και τα μαθήματα δε μας επιτρέπουν να συμμετέχουμε σ’ αυτές, να συζητήσουμε πάλι μετά από 3,5 χρόνια το ενδεχόμενο να κλείσουμε τη σχολή;;;’’

Σίγουρα η κατάληψη δεν αποτελεί ‘’πανάκεια’’. Σωστά και αξιοσέβαστα όλα τα αντεπιχειρήματα του τύπου <<παρακωλύεται η εκπαιδευτική διαδικασία>>, <<μένουν πίσω οι φοιτητές στην άσκησή τους αφήνοντας ξεκρέμαστους και τους ασθενείς τους>>, <<καθυστερούν οι φοιτητές που θέλουν να πάρουν πτυχίο και τους μένουν λίγα μαθήματα ή κλινικές ακόμα>>, <<οι γονείς επιβαρύνονται στέλνοντας χρήματα στα παιδιά που δεν μπορούν να πάνε στο μάθημά τους>>. Πως αλλιώς όμως δε θα μείνουμε αμέτοχοι στις εξελίξεις που μπορεί να είναι καθοριστικές για το μέλλον το δικό μας και κυρίως των επόμενων γενιών, χωρίς να μείνουμε πίσω στο τμήμα μας, χωρίς το άγχος των υπογραφών και τον εκβιασμό των καθηγητών με τις απουσίες; Πως θα κατανοήσει ο κόσμος στη σχολή ότι κάτι σημαντικό συμβαίνει στο χώρο της Εκπαίδευσης αλλά και στην κοινωνία μας και πρέπει να γίνει κάτι δραστικό για να αφυπνιστούμε;

Το εγχείρημα της κατάληψης μπορεί να λειτουργήσει και σαν ένα πείραμα για να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες που εκλείπουν στο αποστειρωμένο περιβάλλον της σχολής. Μια απόπειρα για να αντισταθούμε σε ό,τι μας καταπιέζει. Να βγούμε έξω, να διαδηλώσουμε, ύστερα να καθίσουμε και να συζητήσουμε χωρίς το άγχος της επόμενης ώρας που ξεκινά στην αίθουσα ή στην κλινική και τέλος να διασκεδάσουμε χωρίς να έχουμε στο νου μας το πρωινό ξύπνημα της επόμενης μέρας. Μπορούν να διοργανωθούν ‘’αντιμαθήματα‘’ με καθηγητές μας που στηρίζουν την προσπάθεια αυτή, προβολές ταινιών ή ντοκιμαντέρ ώστε οι αφιλόξενες αίθουσες της σχολής να γίνουν ξανά προσιτές στους φοιτητές της!!

Εκφράστε ελεύθερα την άποψή σας (ιδίως όσοι βρίσκονται στις κλινικές)! Για τη συνέλευση, το νόμο, τη σχολή και τα μαθήματα! Οι γιορτές φτάνουν και ο χρόνος πιέζει! Μπορούμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, γιατί να μην το κάνουμε;

Advertisements

~ από kyan στο Δεκέμβριος 11, 2010.

2 Σχόλια to “Ανασκόπηση της γενικής συνέλευσης, η προοπτική της κατάληψης και προτάσεις για δράση!”

  1. Το πανί πωλείται είναι χεράτο;

  2. […] ήδη μια αρχική τοποθέτηση σχετικά με τη συνέλευση. Ας πάμε να δούμε όμως λίγο και τα παραλειπόμενα […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: